Przez cały miesiąc totalny brak potrzeby pisania i mówienia o sobie tutaj.

Rozważanie otrzymanej propozycji w sobie, po czym opowiadanie o podjętej decyzji niemal wszystkim - w tramwaju, na gg, przez telefon. Utwierdzanie się w podjętej decyzji, tyleż bezskuteczne, co kompulsywne.

A dziś, jak to przed świętami przecież bywa, wielka ochota na alkohol pity w nielimitowanych ilościach w najbardziej absurdalnych miejscach. I nawet Last.fm próbuje udawać, że totalnie nic się nie zmieniło, że tych wszystkich lat nie było i puszcza mi - jak gdyby nigdy nic - Alanis Morissette.

Karma, ty dziwko, jak mawia C.

dzisiejsze dziesięciolecie jest najlepszym dowodem na fakt, że naprawdę mało się uczę i raczej powoli i jeśli czasem udaje mi się nie zachować jak konkursowa kretynka, to zasługa leży jedynie w moim rozbuchanym ego i dumie własnej.

A czasami zupełnie nie potrafię udawać. Pozwalam sobie na emocjonalne lenistwo i nieogarnięcie. Rocznice mnie usprawiedliwiają.

Czasami potrafię udać, że nie jestem sentymentalną gęsią i najspokojniej w świecie stać z J. na parkingu przytakując mu - tak, faktycznie, przeleciało. No, przeleciało.

Posługuję się cytatami, kilka godzin zajmuje mi zrozumienie, że notka poniżej to też cytat z filmu.

chcę mieć cię w zasięgu, w każdej nagłej potrzebie.

Bo lubię ten album.

najlepszego, birthdayboyu.

I jakoś zaczęłam odczuwać, no, myślałby kto, potrzebę zmian. Więc mam. Dziesięciotysięczny blog na 29 lat. Yay me.